Denkend aan koninginnedag.
Dinsdagmorgen. De zon schijnt en de mussen zijn weer heerlijk aan het kwetteren. Ik heb ervan genoten, op mijn gemakje buiten met een kop koffie en onderweg lopend naar de supermarkt. Daar hing trouwens een verordening van de burgemeester aangeplakt waarop staat dat er geen alcohol verkocht mag worden tussen 6.00 en 10.30 uur ´s morgens. Dat zal een maatregel zijn om te voorkomen dat dronken mensen de optocht verstoren.
Koninginnedag is voor mij altijd een feestelijke dag geweest. Niet zo zeer om de verjaardag van de koningin te vieren maar als een soort ontmoetingsdag. Het hele dorp loopt uit. Iedereen geniet van het frisse blad aan de bomen en struiken. De vlaggen, de optocht, de kleedjesmarkt, de spelletjes, het vuurwerk en de natuur zorgen voor een feestelijke omlijsting.
Na vorig jaar zal het toch anders zijn want in mijn achterhoofd zit de gedachte aan de mensen die op een gruwelijke manier familieleden verloren zijn bij de aanslag in Apeldoorn. Zo zullen er meer mensen zijn die hier aan moeten denken. Misschien slijt dat gevoel met de jaren. Mijn kleinkinderen hebben deze gebeurtenis niet meegemaakt en voor hen zullen koninginnedagen waarschijnlijk wel feestelijk worden. Dat is goed. Dan kan het weer een dag vol blijdschap worden, maar nu ligt dit alles bij veel mensen nog zo vers in het geheugen.
Ik moet me zo weer gaan verkleden voor het werk. De avonden in het weekend waren pittig. Ook de tweede avond was lang en duurde tot 1.00 uur. Afgelopen week heb ik dan ook 10 uur meer gewerkt en zo is er weer een tekort van eerdere weken gecompenseerd. Na deze dienst nog één lange dienst en dan heb ik weer `weekend`. Ik heb er zin in.