Dat ik niet veel schrijf betekent niet dat er niet veel gebeurt. Ik denk juist dat het schrijven me minder lukt omdat er zoveel zaken tegelijk spelen. Vaak weet ik gewoon niet waar te beginnen.

Zo waren er de veranderingen op het werk. Wegwijs worden in het hotel en je eigen maken met een hele andere aanpak. Daar ben ik nog steeds mee bezig en stukje bij beetje raak ik er wat meer in thuis. In tegenstelling met wat we bij het vakantiecentrum hebben, een handboek van werkzaamheden, is er in het hotel nog niet veel op papier gezet en aangezien er geen tijd in echt inwerken wordt gestoken word je een beetje in het diepe gegooid.
Ik sla van alles in mijn hoofd op en als ik goed weet wat de bedoeling is zal ik het op papier gaan zetten zodat eventuele nieuwe medewerkers iets hebben om op terug te vallen.

Mijn gezin is nog steeds het belangrijkst. De 4 kinderen zijn wel allemaal de deur uit en wonen samen met hun partners maar we steken natuurlijk tijd in elkaar.
Tweede dochter is al een paar weken met zwangerschapsverlof. Krumeltje komt niet meer een vaste dag hier zolang dat verlof duurt maar ik zie haar regelmatig.
Ze is zo "groot" geworden ondertussen. Ik blijf me verbazen. Kinderen zijn net sponzen die alles in zich opzuigen. Ze hoeven maar xe9xe9n keer iets gezien/meegemaakt te hebben en een volgende keer passen ze iets toe. Zo wilde Krumeltje weer eens een keer niet mee naar huis met haar moeder en gaf ik haar een beertje mee waarop ze het protesteren staakte. De keer daarop wilde ze weer niet weg maar ineens bedacht ze zich. Ze rende naar de poppenwagen, pakte er een beer uit en daarna liet ze zich in haar jas helpen.
Alle liedjes die ze hoort neemt ze in zich op. Nadat ze ze een paar keer gehoord heeft zingt ze mee. Niet de hele regel hoor. Meestal hoor je alleen de laatste woorden van een zin.  Ze snapt alles wat je zegt en ze praat al komt het er allemaal nog niet perfect uit.
Krumeltje doet het goed en wat heel erg fijn is: ze maakt weer genoeg witte bloedcellen aan waardoor ze van de medicatie af mocht. Nu heeft ze weer genoeg weerstand tegen infecties.

Pretlettertje is momenteel meer het zorgenkind. Hij heeft al een paar maanden steeds last van virussen waarbij keel, neus en oren iedere keer ontstoken zijn. Overdag gaat het redelijk met hem maar tijdens avonden en nachten slaapt hij erg slecht. Vanmorgen heeft oudste dochter weer allerlei medicijnen voor hem meegekregen van de huisarts. Ik hoop maar dat hij er nu eens van af komt want dit kost voor ouders en kind heel veel energie.
Ook Pretlettertje leert veel bij. Natuurlijk zien we bij hem alles met een vertraging van ongeveer 5,5 maand omdat Krumeltje hem voor is maar ook hij wordt rap "groter". De twee kleinkinderen kunnen zich ook best al wel goed met elkaar vermaken.

In de afgelopen maanden zat ik niet stil. Er waren weer wat verfprojectjes. De oude driewieler is klaar. Ik denk dat ik het plankje eigenlijk met matte verf had moeten doen maar ik laat het voorlopig maar zo. Ook heb ik geen idee hoe ik de witte bies er weer netjes op zou kunnen krijgen. Misschien bedenk ik daar nog een oplossing voor.

Tweede dochter had nog meubeltjes die ze geschilderd wilde hebben en ook die veranderden van kleur. Krumeltje was er heel erg blij mee. Het rode setje staat nu op haar kamer. Het witte stoeltje was eerst donkergroen. Nu past het beter in de woonkamer.

De komende tijd wordt spannend. Tweede dochter is bezig met de laatste loodjes van haar zwangerschap. Ik kan ook echt merken dat die haar nu zwaar beginnen te vallen. Ze slaapt slecht, zit niet meer makkelijk en je merkt dat ze er zo langzamerhand wel aan toe is om te kunnen gaan bevallen.
Ik houd mijn mobieltje van tijd tot tijd in de gaten als ik moet werken en even een vrij moment heb. Je weet maar nooit. Wat zal ik weer zenuwachtig zijn als het zo ver is.

Over de veranderingen verder van huis heb ik het niet eens gehad. Wat er in de Arabische wereld aan de gang is is niet mis. Spannend hoe het zich daar zal gaan ontwikkelen.

Ook maar een song over veranderingen: ??Dave Mason – World of changes.

Lindisfarne – January song

Vanmorgen dus op sollicitatiegesprek geweest. De dame met wie ik een gesprek had bood haar excuses aan omdat ze me had laten komen terwijl ze eigenlijk al wist dat er niet genoeg uren meer over waren voor mij. Ze wilde me graag zien voor het geval er wel weer werk genoeg zou zijn en ze wilde me een paar tips geven. In het telefoongesprek had ik een paar “voorwaarden” gesteld. Allereerst dat ik ongeveer 30 uur per week nodig had en ten tweede dat er één dag afviel voor mijn kleinkind. Eén  “eis” kun je meestal wel noemen, zei ze. Een tweede moet je laten zitten totdat het tot een gesprek komt. Ik denk dat ze gelijk heeft. Ik vertelde dat ik eigenlijk een beetje overrompeld was door de andere collega’s die al op gesprek geweest waren toen ik belde. Ik had me wat beter kunnen voorbereiden.

Mijn CV zag er prima uit. Het was een pré dat ik ook in de Thuiszorg had gewerkt en jarenlang ervaring heb in de omgang met oudere mensen. Mocht mijn CV in de map met “open sollicitaties? Ja, natuurlijk. Ze zou me bellen als er weer ruimte was. 

Tja, daar zit ik dan. Ik heb er gemengde gevoelens over. Ik meende eerst dat er misschien nog 26 uren over waren en dan had ik moeten besluiten of ik de baan dan zou aannemen. Ik zou misschien net kunnen rondkomen en daar maakte ik me wel zorgen over. Die keuze hoef ik nu niet te maken. Aan de andere kant had ik dan die regelmatige tijden gehad en dat leek me heerlijk. 
Nu zal ik verder moeten bij mijn huidige baas. De komende maanden nog in het hotel totdat het “seizoen” weer begint en daarna komt er een zware zomer omdat de helft van de goed ingewerkte collega’s is opgestapt. We konden allemaal goed zelfstandig draaien, kenden het klappen van de zweep. Er zullen nieuwe mensen moeten komen die helemaal ingewerkt moeten worden. De oudjes gaan vertrouwde gezichten missen. Het grootste deel van onze gasten komt ieder jaar terug omdat het altijd zo vertrouwd was. Misschien is het dus goed dat ik er voorlopig nog ben maar dan denk ik puur aan de gasten. Ik ben eerlijk gezegd  best wel een beetje teleurgesteld.  

Werken blijft een noodzakelijk kwaad. Sinds het "seizoen" voorbij is word ik ook ingedeeld in het hotel. Aan mijn contracturen kom ik momenteel niet. Normaal gesproken is dat geen bezwaar omdat ik dan de overuren opmaak. Nu kan dat niet. Het bedrijf werd overgenomen en zonder te solliciteren kreeg ik een nieuwe baas, die de oude baas alle overuren laat uitbetalen. Een schone lei aan het begin van het jaar. Te weinig werk en dus minuren. Ik ben er niet blij mee.
Daarbij komt dat ik op nog onregelmatiger tijden moet werken. Voorheen had ik diensten die tussen 07.00 en 23.00 uur lagen. Nu kunnen die tussen 06.00 en 04.00 (of nog later) liggen. Eerlijk gezegd word me dat te gortig. Mijn leeftijd begint mee te spelen, denk ik. Ik zou juist liever gewoon overdag willen werken.

A.s. woensdag ga ik op sollicitatiegesprek. Heel misschien kan ik terecht bij een organisatie waar inmiddels al twee van mijn collega's werk hebben gevonden. Een 3e collega solliciteerde ook. Het ligt een beetje aan de hoeveelheid uren die dan nog beschikbaar blijven of ik er terecht kan. Ik zal rond de 30 uur moeten blijven werken om mijn huur en verdere vaste lasten te kunnen betalen.
Mocht dit doorgaan dan kan ik overdag werken en heb ik de weekeinden vrij. Ben benieuwd. 

Werken blijft een noodzakelijk kwaad. Sinds het "seizoen" voorbij is word ik ook ingedeeld in het hotel. Aan mijn contracturen kom ik momenteel niet. Normaal gesproken is dat geen bezwaar omdat ik dan de overuren opmaak. Nu kan dat niet. Het bedrijf werd overgenomen en zonder te solliciteren kreeg ik een nieuwe baas, die de oude baas alle overuren laat uitbetalen. Een schone lei aan het begin van het jaar. Te weinig werk en dus minuren. Ik ben er niet blij mee.
Daarbij komt dat ik op nog onregelmatiger tijden moet werken. Voorheen had ik diensten die tussen 07.00 en 23.00 uur lagen. Nu kunnen die tussen 06.00 en 04.00 (of nog later) liggen. Eerlijk gezegd word me dat te gortig. Mijn leeftijd begint mee te spelen, denk ik. Ik zou juist liever gewoon overdag willen werken.

A.s. woensdag ga ik op sollicitatiegesprek. Heel misschien kan ik terecht bij een organisatie waar inmiddels al twee van mijn collega's werk hebben gevonden. Een 3e collega solliciteerde ook. Het ligt een beetje aan de hoeveelheid uren die dan nog beschikbaar blijven of ik er terecht kan. Ik zal rond de 30 uur moeten blijven werken om mijn huur en verdere vaste lasten te kunnen betalen.
Mocht dit doorgaan dan kan ik overdag werken en heb ik de weekeinden vrij. Ben benieuwd.