Ja,ja… ik  kan eindelijk inloggen. Alleen kan ik nog niet alles doen wat ik zou willen. Sommige veranderingen in de lay-out worden soms doorgevoerd en soms ook niet. dan lijkt alles weer “standaard” te worden. Het hoeft niet helemaal aan mij te liggen, heb ik begrepen want Weblog is nog iet klaar met alles. We zullen zien of ik kan wennen en hiermee zal kunnen werken.

Test

Morgenochtend om 4.00 uur opstaan om op tijd op het werk te zijn voor een groep Zweden die vroeg willen ontbijten en vertrekken.
Ik ben best wel flexibel maar hier kan mijn gestel toch niet echt tegen.

Even weer wat vastleggen op mijn weblog. Ik heb het druk met allerlei dingen en vaak heb ik dan geen zin meer om te schrijven maar zo af en toe wil ik toch wel een stukje plaatsen om het later weer terug te kunnen lezen.

De twee oudste kleinkinderen zijn lekker ondernemend. Gisteren liepen ze bij oudste dochter over het erf en ontdekten een bloemetje naast het gazon. Krumeltje wijst het alleen maar aan. Pretlettertje doet er altijd een schepje bovenop en plukt het wel om het dan triomfantelijk te tonen. Samen op de houten tandemloopfiets en samen een hapje eten is ook niet verkeerd.

 
Bolletje is nu 6 weken oud. Hij groeide hard. Van 4500 gram naar 5820 gram en van 54 cm naar 57 cm. Hij krijgt flesvoeding omdat hij het vertikte om van de borst te drinken. Jammer dat het niet lukte maar flesvoeding heeft ook weer voordelen. Je weet wat ze binnen krijgen en een ander kan het voeden ook nog eens overnemen.
Zijn zusje zorgt goed voor hem. Ze is niet jaloers.

Deze week kan ik eindelijk weer op mijn eigen werkplek gaan werken op xe9xe9n dienst na. Juist weer zo’n hele vroege ochtenddienst waarbij het hollen en vliegen is om de ontbijtboel voor 7 uur op het buffet te hebben. Zo’n dienst bezorgt me meestal stress. Allereerst lukt het me vaak niet om vroeg in slaap te vallen als ik de avond ervoor op tijd naar bed ga en ten tweede moeten er ‘s morgens  heel veel handelingen gelijktijdig gedaan worden. Eieren koken, roerei maken, broodjes afbakken, spek bakken, broodmanden vullen met diverse soorten brood. Suikerbrood snijden. Ongeveer vijf xe0 zes schalen vullen met vruchten, yoghurt en kwark. Kannen vullen met melk, karnemelk, vruchtensap en sinaasappelsap en natuurlijk koffie en thee zetten. Dan vergeet ik nog haast dat ik plateau’s moet vullen met kaas en vleeswaren en dat alle kaarsen in het restaurant moeten branden.
Meestal maakt de nachtportier alles klaar maar hij is soms vrij en dan moet het bedienend personeel het doen. Ik zal eens aan de andere collega’s vragen of zij wel alles op tijd af hebben. Mij lukt het bijna niet en ik wil weten of dat aan mij ligt.

De natuur begint er weer feestelijk uit te zien nu alle knoppen openspringen. De klimhortensia is al behoorlijk groen aan het worden. Het gazonnetje heb ik al een paar keer gemaaid. Ik heb nog niet veel bloeiende planten in de tuin. Dat komt pas als er weer éénjarigen geplant kunnen worden. Dit kruiwagentje vond ik via Marktplaats in mijn eigen woonplaats. Ik mocht het voor € 2,- overnemen. Toen ik aanbelde las ik op het naambordje dat er drie kinderen waren en daarom legde ik er nog een euro bij. Nog spotgoedkoop. Ik ben benieuwd wat de kleintjes ervan vinden.

Ik heb het grootste nieuws nog niet verteld: oudste dochter is na twee miskramen weer in verwachting. Ze is de 10 weken gepasseerd en de kans op een miskraam is nu nog maar 2 tot 3 procent. Eind oktober hoop ik een vierde kleinkind te kunnen bewonderen. Het is zo leuk.

Muziek: Rodger Hodgson – School van één van de mooiste muziek dvd’s die ik gezien en gehoord heb. Take the long way home, live in Montreal. Rodger Hodgson met maar xe9xe9n man begeleiding. Genieten van begin tot eind.

Het zijn roerige tijden. Eerst zagen we alle verwikkelingen in het Midden-Oosten en sinds een paar dagen komen er beelden van een natuurramp op ons af. Een ramp die misschien ook een kernramp tot gevolg zal hebben. De discussies over deze vorm van energieopwekking zullen weer oplaaien. Ondertussen staat het leven in Japan helemaal op z'n kop. Ik probeer me wel eens in te denken hoe dat zou voelen, de onmacht tegen natuurgeweld, de angst om mensen die zoek zijn, alle zekerheden die wegvagen, hoe pak je je leven weer op als duidelijk wordt wat er allemaal voorgoed weg is…

Dichterbij huis gebeuren andere dingen. Mijn schoonzoon moet afscheid nemen van iemand die hij als tweede moeder beschouwt. Ze werd pas opgenomen in het ziekenhuis omdat het er op leek dat ze longontsteking had. Het was erger, kanker, en niet meer behandelbaar. 
Binnenkort hoopt hij naar haar toe te gaan. Op dit moment kan het niet want Krumeltje is ziek; ze heeft buikgriep en dat wil je natuurlijk niet overbrengen.

Hier wordt het weer lente…. de kou is uit de lucht merkte ik net toen ik het oud papier naar de schuur bracht. De lente heeft altijds iets beloftevols.
De winter is omgevlogen. Ik heb weinig geschreven maar veel nagedacht. Ik denk dat ik een stuk verleden nu voorgoed heb afgesloten. Ik heb eindelijk kunnen accepteren dat dat deel anders verliep. Het voelt goed en vooral vredig. Ik kan me concentreren op het hier en nu en er is ruimte voor nieuwe dingen. 
Voor de baas werk ik momenteel afwisselend op twee werkplekken. Het begint te wennen. Ik heb me door de veranderingen wel eens zenuwachtig gevoeld maar ook daar maak ik me niet zo druk meer om. Ik doe mijn best als ik aan het werk ben, ben vriendelijk en probeer het werk hier en daar makkelijker en logischer te maken. Ik kan het makkelijk achter me laten als ik weer thuis ben.

Rustige instrumentale muziek

Drie dagen na de uitgerekende datum was het dan zo ver: een kleinzoon erbij en wat voor xe9xe9n…. Hij is maar liefst 9 pond zwaar en 54 cm lang.

Ik werd vanmorgen gebeld met het verzoek of ik Krumeltje wilde halen. Ze huilde en er was even geen tijd voor haar. Toen ik aankwam hoorde ik wel gehuil maar niet van Krumeltje. De nieuwe baby was net geboren. Ik kon hem meteen zien en daar wat voor Krumeltje zorgen en hoefde niet terug naar huis.

Daar was ik blij om want ik had me al voorgesteld dat ik met Krumeltje bij mij thuis de bevalling zou moeten afwachten en daar natuurlijk erg zenuwachtig over zou zijn.

Wat een verschil met Krumeltje. Die was maar 5 pond. Bijna de helft van Bolletje zoals ik hem nu maar ga noemen. Hieronder nog even de foto die van Bolletje's zusje werd gemaakt na haar geboorte. Ik zie toch nog wel gelijkenissen tussen die twee ondanks het verschil in postuur. 

Dat ik niet veel schrijf betekent niet dat er niet veel gebeurt. Ik denk juist dat het schrijven me minder lukt omdat er zoveel zaken tegelijk spelen. Vaak weet ik gewoon niet waar te beginnen.

Zo waren er de veranderingen op het werk. Wegwijs worden in het hotel en je eigen maken met een hele andere aanpak. Daar ben ik nog steeds mee bezig en stukje bij beetje raak ik er wat meer in thuis. In tegenstelling met wat we bij het vakantiecentrum hebben, een handboek van werkzaamheden, is er in het hotel nog niet veel op papier gezet en aangezien er geen tijd in echt inwerken wordt gestoken word je een beetje in het diepe gegooid.
Ik sla van alles in mijn hoofd op en als ik goed weet wat de bedoeling is zal ik het op papier gaan zetten zodat eventuele nieuwe medewerkers iets hebben om op terug te vallen.

Mijn gezin is nog steeds het belangrijkst. De 4 kinderen zijn wel allemaal de deur uit en wonen samen met hun partners maar we steken natuurlijk tijd in elkaar.
Tweede dochter is al een paar weken met zwangerschapsverlof. Krumeltje komt niet meer een vaste dag hier zolang dat verlof duurt maar ik zie haar regelmatig.
Ze is zo "groot" geworden ondertussen. Ik blijf me verbazen. Kinderen zijn net sponzen die alles in zich opzuigen. Ze hoeven maar xe9xe9n keer iets gezien/meegemaakt te hebben en een volgende keer passen ze iets toe. Zo wilde Krumeltje weer eens een keer niet mee naar huis met haar moeder en gaf ik haar een beertje mee waarop ze het protesteren staakte. De keer daarop wilde ze weer niet weg maar ineens bedacht ze zich. Ze rende naar de poppenwagen, pakte er een beer uit en daarna liet ze zich in haar jas helpen.
Alle liedjes die ze hoort neemt ze in zich op. Nadat ze ze een paar keer gehoord heeft zingt ze mee. Niet de hele regel hoor. Meestal hoor je alleen de laatste woorden van een zin.  Ze snapt alles wat je zegt en ze praat al komt het er allemaal nog niet perfect uit.
Krumeltje doet het goed en wat heel erg fijn is: ze maakt weer genoeg witte bloedcellen aan waardoor ze van de medicatie af mocht. Nu heeft ze weer genoeg weerstand tegen infecties.

Pretlettertje is momenteel meer het zorgenkind. Hij heeft al een paar maanden steeds last van virussen waarbij keel, neus en oren iedere keer ontstoken zijn. Overdag gaat het redelijk met hem maar tijdens avonden en nachten slaapt hij erg slecht. Vanmorgen heeft oudste dochter weer allerlei medicijnen voor hem meegekregen van de huisarts. Ik hoop maar dat hij er nu eens van af komt want dit kost voor ouders en kind heel veel energie.
Ook Pretlettertje leert veel bij. Natuurlijk zien we bij hem alles met een vertraging van ongeveer 5,5 maand omdat Krumeltje hem voor is maar ook hij wordt rap "groter". De twee kleinkinderen kunnen zich ook best al wel goed met elkaar vermaken.

In de afgelopen maanden zat ik niet stil. Er waren weer wat verfprojectjes. De oude driewieler is klaar. Ik denk dat ik het plankje eigenlijk met matte verf had moeten doen maar ik laat het voorlopig maar zo. Ook heb ik geen idee hoe ik de witte bies er weer netjes op zou kunnen krijgen. Misschien bedenk ik daar nog een oplossing voor.

Tweede dochter had nog meubeltjes die ze geschilderd wilde hebben en ook die veranderden van kleur. Krumeltje was er heel erg blij mee. Het rode setje staat nu op haar kamer. Het witte stoeltje was eerst donkergroen. Nu past het beter in de woonkamer.

De komende tijd wordt spannend. Tweede dochter is bezig met de laatste loodjes van haar zwangerschap. Ik kan ook echt merken dat die haar nu zwaar beginnen te vallen. Ze slaapt slecht, zit niet meer makkelijk en je merkt dat ze er zo langzamerhand wel aan toe is om te kunnen gaan bevallen.
Ik houd mijn mobieltje van tijd tot tijd in de gaten als ik moet werken en even een vrij moment heb. Je weet maar nooit. Wat zal ik weer zenuwachtig zijn als het zo ver is.

Over de veranderingen verder van huis heb ik het niet eens gehad. Wat er in de Arabische wereld aan de gang is is niet mis. Spannend hoe het zich daar zal gaan ontwikkelen.

Ook maar een song over veranderingen: ??Dave Mason – World of changes.

Lindisfarne – January song

Vanmorgen dus op sollicitatiegesprek geweest. De dame met wie ik een gesprek had bood haar excuses aan omdat ze me had laten komen terwijl ze eigenlijk al wist dat er niet genoeg uren meer over waren voor mij. Ze wilde me graag zien voor het geval er wel weer werk genoeg zou zijn en ze wilde me een paar tips geven. In het telefoongesprek had ik een paar “voorwaarden” gesteld. Allereerst dat ik ongeveer 30 uur per week nodig had en ten tweede dat er één dag afviel voor mijn kleinkind. Eén  “eis” kun je meestal wel noemen, zei ze. Een tweede moet je laten zitten totdat het tot een gesprek komt. Ik denk dat ze gelijk heeft. Ik vertelde dat ik eigenlijk een beetje overrompeld was door de andere collega’s die al op gesprek geweest waren toen ik belde. Ik had me wat beter kunnen voorbereiden.

Mijn CV zag er prima uit. Het was een pré dat ik ook in de Thuiszorg had gewerkt en jarenlang ervaring heb in de omgang met oudere mensen. Mocht mijn CV in de map met “open sollicitaties? Ja, natuurlijk. Ze zou me bellen als er weer ruimte was. 

Tja, daar zit ik dan. Ik heb er gemengde gevoelens over. Ik meende eerst dat er misschien nog 26 uren over waren en dan had ik moeten besluiten of ik de baan dan zou aannemen. Ik zou misschien net kunnen rondkomen en daar maakte ik me wel zorgen over. Die keuze hoef ik nu niet te maken. Aan de andere kant had ik dan die regelmatige tijden gehad en dat leek me heerlijk. 
Nu zal ik verder moeten bij mijn huidige baas. De komende maanden nog in het hotel totdat het “seizoen” weer begint en daarna komt er een zware zomer omdat de helft van de goed ingewerkte collega’s is opgestapt. We konden allemaal goed zelfstandig draaien, kenden het klappen van de zweep. Er zullen nieuwe mensen moeten komen die helemaal ingewerkt moeten worden. De oudjes gaan vertrouwde gezichten missen. Het grootste deel van onze gasten komt ieder jaar terug omdat het altijd zo vertrouwd was. Misschien is het dus goed dat ik er voorlopig nog ben maar dan denk ik puur aan de gasten. Ik ben eerlijk gezegd  best wel een beetje teleurgesteld.  

Werken blijft een noodzakelijk kwaad. Sinds het "seizoen" voorbij is word ik ook ingedeeld in het hotel. Aan mijn contracturen kom ik momenteel niet. Normaal gesproken is dat geen bezwaar omdat ik dan de overuren opmaak. Nu kan dat niet. Het bedrijf werd overgenomen en zonder te solliciteren kreeg ik een nieuwe baas, die de oude baas alle overuren laat uitbetalen. Een schone lei aan het begin van het jaar. Te weinig werk en dus minuren. Ik ben er niet blij mee.
Daarbij komt dat ik op nog onregelmatiger tijden moet werken. Voorheen had ik diensten die tussen 07.00 en 23.00 uur lagen. Nu kunnen die tussen 06.00 en 04.00 (of nog later) liggen. Eerlijk gezegd word me dat te gortig. Mijn leeftijd begint mee te spelen, denk ik. Ik zou juist liever gewoon overdag willen werken.

A.s. woensdag ga ik op sollicitatiegesprek. Heel misschien kan ik terecht bij een organisatie waar inmiddels al twee van mijn collega's werk hebben gevonden. Een 3e collega solliciteerde ook. Het ligt een beetje aan de hoeveelheid uren die dan nog beschikbaar blijven of ik er terecht kan. Ik zal rond de 30 uur moeten blijven werken om mijn huur en verdere vaste lasten te kunnen betalen.
Mocht dit doorgaan dan kan ik overdag werken en heb ik de weekeinden vrij. Ben benieuwd.