Het zijn roerige tijden. Eerst zagen we alle verwikkelingen in het Midden-Oosten en sinds een paar dagen komen er beelden van een natuurramp op ons af. Een ramp die misschien ook een kernramp tot gevolg zal hebben. De discussies over deze vorm van energieopwekking zullen weer oplaaien. Ondertussen staat het leven in Japan helemaal op z'n kop. Ik probeer me wel eens in te denken hoe dat zou voelen, de onmacht tegen natuurgeweld, de angst om mensen die zoek zijn, alle zekerheden die wegvagen, hoe pak je je leven weer op als duidelijk wordt wat er allemaal voorgoed weg is…

Dichterbij huis gebeuren andere dingen. Mijn schoonzoon moet afscheid nemen van iemand die hij als tweede moeder beschouwt. Ze werd pas opgenomen in het ziekenhuis omdat het er op leek dat ze longontsteking had. Het was erger, kanker, en niet meer behandelbaar. 
Binnenkort hoopt hij naar haar toe te gaan. Op dit moment kan het niet want Krumeltje is ziek; ze heeft buikgriep en dat wil je natuurlijk niet overbrengen.

Hier wordt het weer lente…. de kou is uit de lucht merkte ik net toen ik het oud papier naar de schuur bracht. De lente heeft altijds iets beloftevols.
De winter is omgevlogen. Ik heb weinig geschreven maar veel nagedacht. Ik denk dat ik een stuk verleden nu voorgoed heb afgesloten. Ik heb eindelijk kunnen accepteren dat dat deel anders verliep. Het voelt goed en vooral vredig. Ik kan me concentreren op het hier en nu en er is ruimte voor nieuwe dingen. 
Voor de baas werk ik momenteel afwisselend op twee werkplekken. Het begint te wennen. Ik heb me door de veranderingen wel eens zenuwachtig gevoeld maar ook daar maak ik me niet zo druk meer om. Ik doe mijn best als ik aan het werk ben, ben vriendelijk en probeer het werk hier en daar makkelijker en logischer te maken. Ik kan het makkelijk achter me laten als ik weer thuis ben.

Rustige instrumentale muziek